Van deelnemers

 

Saharareis 23 december  2016 - 2 januari 2017

 

Ali, Youssef et Mohammed - hammed

Houssein, Ibrahim et son frère Ahmed

Ce qu'vous faites est formidable - dable

Oui, c'est vraiment magnifique -  magnifique

 

Thank you, thank you, saha, saha - shokran

A vous six un grand merci-i-i-i

Thank you, thank you, saha, saha - shokran

A vous six un grand merci - MERCI !!

        (melodie: 'In die grote stad Zaltbommel')

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

(foto: Conny Duiven)

 

 

Bea leidt de karavaan naar de hoogste duinen

Yellah, yellah roept de gids en wij mogen weer strui-ui-ui- nen

 

Ali, chef de la cuisine: soupes et tajines

Houssein fait le pain de sable, plein de vitami-i-i-nes

 

Ibrahim et frère Ahmed jouent les tambourines

Youssef tire les chameaux, nous (r')semblons bedouï-i-i-nes

        (melodie: 'Drinken leert een mens het eerst')

 

 

Afscheidsliedjes voor het Marokkaanse team door Conny, Sonja, Sylvia, Nelleke, Lia, Renate, Michiel, Marinus, Erik en Tom.

Met veel dank aan Nelleke Scholten voor de teksten.

31 december 2016

 

~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . 

 

 

Saharareis 27 februari - 11 maart 2015

 

De woestijn

Een uitgestrekte leegte

De stille stilte trilt

Simpel geluk

Enkel zijn

Het licht

Vrede reikt verder dan

 

Rita Mastwijk

maart 2015

klik hier voor Rita's reisverslag van deze reis

 

~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . 

 

 

Saharareis 22 februari - 6 maart 2014 

 

voor Bea, voor 3 maart 2014 

 

de wind zingt

de bomen uit het zand

perfekte lijnen

golvend in okeren zee.

 

wind

zand

neem mij mee

 

naar waar ik

mezelf ben

vredig en

zwervend door de tijd

 

eeuwig

in het kleinste fragment:

de korrel in het zand.

 

Mieke Merckx

27 februari 2014

 

 ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . 
 

Saghroreis 18 - 27 oktober 2012


SAGHRO 
 

Niets op aarde lijkt ouder dan dit gebergte, dat langzaam, eeuw na eeuw, ligt te verbrokkelen onder een onbarmhartige zon. In alle eenzaamheid vallen de tafelbergen en grillige rotsformaties uiteen, tot ze uiteindelijk opgaan in het zand van de Sahara.

God lijkt dit land al oneindig lang geleden aan zichzelf te hebben overgelaten. Spaarzame vlekjes groen op plaatsen waar water zich voor korte of langere tijd heeft verzameld, vormen de enige bron van leven. Bomen, struiken en metershoge rietstengels hebben zich in de aarde vastgezet. Ze strekken zich uit tussen hemel en aarde, en bieden schaduw aan vogels, insekten, reptielen en mensen.
 

De mens hoort hier eigenlijk niet thuis. We zijn hier niet meer dan passanten die even met Gods ogen mogen kijken hoe het land erbij ligt. Alleen de nomaden mogen wat langer blijven, mits ze de permanente schaduw van nauwelijks zichtbare holen in de grond weten te vinden. Hun kinderen hoeden het vee en toveren kleurrijke prullen tevoorschijn zodra ze passanten als wij gewaar worden. Gelaten kijken ze toe hoe we langs hen lopen zonder iets te kopen. Als er bivak gemaakt wordt, slaan ze ons van een afstand gade – stille getuigen van een andere, onbereikbare wereld. Een kloof scheidt ons die dieper is dan alle kloven die we doorkruist hebben. Ze zien hoe we onze tenten opzetten en onze muildieren verlossen van hun last. In al hun troosteloze gelatenheid weerspiegelen de muildieren en de nomadenkinderen de uitgestrekheid van het landschap. Naast hen zijn wij niet meer dan vreemdelingen die de stenen onder hun voeten slechts even aanraken, en vergeten dat ze met elke stap de aarde in haar oudste gedaante strelen en kussen.

En toch is alles om ons heen gloednieuw, nooit eerder gezien, nooit eerder geweest. Wat we zien is wat we zijn. Ons leven is het leven van al die stenen. Morgen bestaat niet, gisteren is nooit gebeurd. Alles wat er is, is Dit – de bergen bruin en geel en zwart, de hemel eeuwig blauw met witte wolkenvegen, de geitenkudden tegen de steile rotswand, de nomadenmeisjes in hun lange jurken en plastic schoentjes. Nauwelijks zichtbaar hebben piepkleine gele, roze en witte bloemetjes zich als speldenknoppen tussen de keienhopen door gewurmd. Ze drinken het blauw uit de hemel en lessen voor altijd onze dorst.

Han van den Boogaard
www.hanvandenboogaard.nl
31 oktober 2012
                                                ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~

Het Saghro gebergte  Pieken en dalen onbekend, niet herkend stenen die ik niet ken   het oeroude gebied maakt indruk ik voel vervreemding   haar geest trekt aan mij maakt mijn passen zwaar   ik laat gaan, word lichter mijn stappen blijven traag   dit gebergte neemt mij over de wil om vlugger te gaan is verdwenen   licht zwaar traag vluchtig ben ik er wel geweest is het een verhaal?

Wachten op woorden Woorden heb ik nodig Om te zeggen Wat binnen in mij is   Mijn woorden hebben vleugels Ze gaan her en der En komen terug Als ze rijp zijn   Dus….wachten   Hier in dit vreemde land Zet ik – ontworteld- Duizend stappen …..en meer   Kunnen mijn woorden mij vinden? Misschien ben ik verdwaald En wachten de woorden Tot ik weer thuis ben

Wachten in Maroc Zon en terrasjes in Marrakesh Wolken, wind en regen Water in Maroc   Grote flessen, kleine flesjes Let op, op wat je drinkt Water in Maroc   De sleepingbag is weg Emoties komen Loslaten, leegte

Maartje van Luipen
31 oktober 2012

 
~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . 
 

 

Haut Vallées M’Goun en Roses 24 mei t/m 2 juni 2012

  

’Souvenir de la Vallée des Roses’, the Berber way.

 

Tijdens de trekking in het voorjaar van 2012 door de Rozenvallei in de Hoge Atlas in Marokko, heb ik allerlei kleine flardjes textiel die ik op de stoffige, onverharde paden tegen kwam meegenomen. Vooral rond en in de dorpen lag veel van dat.

Hoe die flardjes textiel daar kwamen? In Nederland zie je dat niet, daar ligt ander afval op straat.

De mensen die in de Hoge Atlas wonen (meest Berbers) zijn arm. De kleding die ze dragen is vaak meer dan tweedehands, en ik kan me zo voorstelle dat als kinderen spelenderwijs aan elkaars kleren trekken, er wel eens een stukje van afscheurt. Of blijft haken aan een prikkelplant, of wordt afgeknabbeld door een geit. Zoiets.
 

Afijn, ik heb die flardjes textiel meegenomen, met de bedoeling er later iets van te maken.

Het is een roos geworden, een souvenir uit de Rozen vallei (ware grootte: 70 bij 50 cm).

De stukjes textiel heb ik op een grove manier aan elkaar genaaid en geknoopt, ‘ the Berber way’, zoals we dat in Marokko noemden.

Daar bedoelden we mee dat als bijvoorbeeld een stuk zadel van een ezel kapot was, de Berbers dit op hun eigen manier repareerden: bijvoorbeeld met een oud stuk gevonden touw, met grote steken en grof aan elkaar geknoopt. Het ging er niet om dat het ‘mooi’ gerepareerd werd, het moest gewoon weer werken.Met deze grove techniek, ’the Berber way’, heb ik de roos in elkaar gezet.  

Erna van Sambeek

www.ernavansambeek.nl
december 2012

~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ .