Van deelnemers
Saghroreis 18 - 27 oktober 2012
SAGHRO
Niets op aarde lijkt ouder dan dit gebergte, dat langzaam, eeuw na eeuw, ligt te verbrokkelen onder een onbarmhartige zon. In alle eenzaamheid vallen de tafelbergen en grillige rotsformaties uiteen, tot ze uiteindelijk opgaan in het zand van de Sahara.
God lijkt dit land al oneindig lang geleden aan zichzelf te hebben overgelaten. Spaarzame vlekjes groen op plaatsen waar water zich voor korte of langere tijd heeft verzameld, vormen de enige bron van leven. Bomen, struiken en metershoge rietstengels hebben zich in de aarde vastgezet. Ze strekken zich uit tussen hemel en aarde, en bieden schaduw aan vogels, insekten, reptielen en mensen.
God lijkt dit land al oneindig lang geleden aan zichzelf te hebben overgelaten. Spaarzame vlekjes groen op plaatsen waar water zich voor korte of langere tijd heeft verzameld, vormen de enige bron van leven. Bomen, struiken en metershoge rietstengels hebben zich in de aarde vastgezet. Ze strekken zich uit tussen hemel en aarde, en bieden schaduw aan vogels, insekten, reptielen en mensen.
De mens hoort hier eigenlijk niet thuis. We zijn hier niet meer dan passanten die even met Gods ogen mogen kijken hoe het land erbij ligt. Alleen de nomaden mogen wat langer blijven, mits ze de permanente schaduw van nauwelijks zichtbare holen in de grond weten te vinden. Hun kinderen hoeden het vee en toveren kleurrijke prullen tevoorschijn zodra ze passanten als wij gewaar worden. Gelaten kijken ze toe hoe we langs hen lopen zonder iets te kopen. Als er bivak gemaakt wordt, slaan ze ons van een afstand gade – stille getuigen van een andere, onbereikbare wereld. Een kloof scheidt ons die dieper is dan alle kloven die we doorkruist hebben. Ze zien hoe we onze tenten opzetten en onze muildieren verlossen van hun last. In al hun troosteloze gelatenheid weerspiegelen de muildieren en de nomadenkinderen de uitgestrekheid van het landschap. Naast hen zijn wij niet meer dan vreemdelingen die de stenen onder hun voeten slechts even aanraken, en vergeten dat ze met elke stap de aarde in haar oudste gedaante strelen en kussen.
En toch is alles om ons heen gloednieuw, nooit eerder gezien, nooit eerder geweest. Wat we zien is wat we zijn. Ons leven is het leven van al die stenen. Morgen bestaat niet, gisteren is nooit gebeurd. Alles wat er is, is Dit – de bergen bruin en geel en zwart, de hemel eeuwig blauw met witte wolkenvegen, de geitenkudden tegen de steile rotswand, de nomadenmeisjes in hun lange jurken en plastic schoentjes. Nauwelijks zichtbaar hebben piepkleine gele, roze en witte bloemetjes zich als speldenknoppen tussen de keienhopen door gewurmd. Ze drinken het blauw uit de hemel en lessen voor altijd onze dorst.
Han van den Boogaard
www.hanvandenboogaard.nl
31 oktober 2012
Han van den Boogaard
www.hanvandenboogaard.nl
31 oktober 2012
~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~
Maartje van Luipen
31 oktober 2012
| Het Saghro gebergte
Pieken en dalen onbekend, niet herkend
stenen die ik niet ken
het oeroude gebied maakt indruk
ik voel vervreemding
haar geest trekt aan mij
maakt mijn passen zwaar
ik laat gaan, word lichter
mijn stappen blijven traag
dit gebergte neemt mij over
de wil om vlugger te gaan is verdwenen
licht zwaar traag vluchtig
ben ik er wel geweest
is het een verhaal?
|
Wachten op woorden
Woorden heb ik nodig
Om te zeggen
Wat binnen in mij is
Mijn woorden hebben vleugels
Ze gaan her en der
En komen terug
Als ze rijp zijn
Dus….wachten
Hier in dit vreemde land
Zet ik – ontworteld-
Duizend stappen …..en meer
Kunnen mijn woorden mij vinden?
Misschien ben ik verdwaald
En wachten de woorden
Tot ik weer thuis ben
|
Wachten in Maroc
Zon en terrasjes in Marrakesh
Wolken, wind en regen
Water in Maroc
Grote flessen, kleine flesjes
Let op, op wat je drinkt
Water in Maroc
De sleepingbag is weg
Emoties komen Loslaten, leegte
|
31 oktober 2012
~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ .
Haut Vallées M’Goun en Roses 24 mei t/m 2 juni 2012
’Souvenir de la Vallée des Roses’, the Berber way.
Hoe die flardjes textiel daar kwamen? In Nederland zie je dat niet, daar ligt ander afval op straat.
De mensen die in de Hoge Atlas wonen (meest Berbers) zijn arm. De kleding die ze dragen is vaak meer dan tweedehands, en ik kan me zo voorstelle dat als kinderen spelenderwijs aan elkaars kleren trekken, er wel eens een stukje van afscheurt. Of blijft haken aan een prikkelplant, of wordt afgeknabbeld door een geit. Zoiets.
Afijn, ik heb die flardjes textiel meegenomen, met de bedoeling er later iets van te maken.
Het is een roos geworden, een souvenir uit de Rozen vallei (ware grootte: 70 bij 50 cm).
De stukjes textiel heb ik op een grove manier aan elkaar genaaid en geknoopt, ‘ the Berber way’, zoals we dat in Marokko noemden.
Daar bedoelden we mee dat als bijvoorbeeld een stuk zadel van een ezel kapot was, de Berbers dit op hun eigen manier repareerden: bijvoorbeeld met een oud stuk gevonden touw, met grote steken en grof aan elkaar geknoopt. Het ging er niet om dat het ‘mooi’ gerepareerd werd, het moest gewoon weer werken.
Met deze grove techniek, ’the Berber way’, heb ik de roos in elkaar gezet.
Erna van Sambeek
Erna van Sambeek
www.ernavansambeek.nl
december 2012
~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ .
december 2012
~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ . ~ .